صنایع غذایی چگونه تحقیقات حسی خود را بر روی کودکان و نوزادان انجام می دهند؟

1396-10-12

غذاها و نوشیدنی های نوزادان، کودکان نوپا، خردسالان و یا حتی کودکان بزرگتر درست مثل افراد بزرگسال با استفاده از آزمودنی های واقعی و از طریق آزمایشات مشابه آزمایش می شوند. بدین ترتیب صنایع تولید کننده متوجه می شوند که کودکان محصول آن ها را دوست دارند یا نه.

محققان برای انجام این آزمایشات از مقیاس های تصویری متعددی بهره گرفته اند. این مقیاس ها مبتنی بر آیکن های ساده ای مثل ستاره و یا صورتک برای نشان دادن حالت های مختلف چهره هستند.

صنایع غذایی چگونه تحقیقات حسی خود را بر روی کودکان و نوزادان انجام می دهندصنایع غذایی چگونه تحقیقات حسی خود را بر روی کودکان و نوزادان انجام می دهند

یکی از خلاقانه ترین مقیاس های توسعه یافته، استفاده از شخصیت کارتونی اسنوپی در هفت حالت مختلف است. در این مقیاس برای نشان دادن بیشترین میزان رضایت، از صورتک اسنوپی با خوشحالی زیاد و گوش های کشیده و برای نشان دادن کمترین میزان رضایت از صورتک بسیار غمگین با گوش های آویزان استفاده شده است. این مقیاس در دهه 1980 توسط بِرت کریگ، محقق و تولید کننده آب نبات ابداع شد.

صنایع غذایی چگونه تحقیقات حسی خود را بر روی کودکان و نوزادان انجام می دهند؟

گرچه مقیاس های تصویری ارتباط خوبی با کودکان سنین قبل از دبستان برقرار می کنند، اما نقایصی هم دارند. کودکان در مواجهه با این مقیاس ها گاهی تصور می کنند که از آن ها خواسته شده صورتکی را انتخاب کنند که به بهترین وجه احساسات خود آن ها را نشان می دهد و میزان دوست داشتن چیزی که می خورند را مد نظر قرار نمی دهند.

مقیاس های تصویری برای کودکانی مناسب است که به اندازه کافی برای درک منظور خود بزرگ شده باشند. تنها در این صورت است که می توان داده های قابل اعتمادی از واکنش های کودکان به محصولات غذایی به دست آورد.

البته چالش دشوارتر زمانی به وجود می آید که شرکت ها قصد دارند محصول جدیدی را آزمایش کنند که مصرف کنندگان آن کودکانی هستند که نه تنها توانایی خواندن و نوشتن ندارند، بلکه توانایی شناختی آن ها هنوز در مرحله بروز است و تکمیل نشده است. برای مثال، توانایی کودکان 5 ساله یا کوچکتر به دلیل یک ویژگی روان شناختی به نام "مرکزیت" محدود می شود، به این معنا که کودک قادر است تنها یک ویژگی غذا را در یک زمان مد نظر قرار دهد. او می تواند قضاوت خود را درباره ظاهر، بافت یا طعم غذا بیان کند، اما قادر به ترکیب این ویژگی ها با یکدیگر نیست و نمی تواند تجربه حسی کامل خود را بازگو نماید.

محققانی مانند داون چپمن مدیر حسی آزمایشگاه ملی مواد غذایی (National Food Lab) که یک شرکت مشاوره و مرکز تحقیقات مصرف کنندگان در لیوِرمور کالیفرنیاست، برای ارزیابی محصولات توسط کودکان پیش دبستانی از روش مصاحبه بهره می گیرند. آن ها از طریق مصاحبه های تک به تک با کودکان احساسات واقعی آن ها درباره محصول را استنباط می کنند. البته این روش در مقایسه با روش های معمول که در آن تعداد زیادی کودک یک آزمون را در یک موقعیت واحد انجام می دهند، به زمان و نیروی انسانی بیشتری نیاز دارد و لذا پر هزینه تر است.

برای نوزادان و کودکان نوپا، آزمون های حسی اغلب در خانه انجام می گیرد. چون ممکن است این کودکان در صندلی های مخصوص خود یا در محیط آشنای خانه و یا حتی با ظروف غذای مخصوص به خود راحت تر باشند. محققان "دوست داشتن" یا "دوست نداشتن" محصول غذایی توسط کودکان را با استفاده از حالت های صورت آن ها، سر و صدایی که تولید می کنند و یا اعمالشان (مانند تف کردن غذا) اندازه گیری می کنند. محققان حالت های کودکان را با اتکا به مادرانشان ترجمه و تفسیر می کنند. به این ترتیب که مادران واکنش های کودکان خود را به مقیاس های هدونیک 7 تا 9 درجه ای منتقل می کنند.

برای اینکه بفهمید کودک چیزی را دوست دارد یا نه، ساده ترین آزمون، توجه به رفتار کودک در قورت دادن یا بیرون انداختن غذا است. علم ثابت کرده است که وقتی انسان ها با سیستم های چشایی در حال کار به دنیا می آیند. نوزادان نه تنها در هنگام تولد بلکه در رحم مادر نیز تمایل و اشتیاق درونی خود برای قند و بیزاری از غذاهای تلخ و ترش را نشان می دهند.

شاید تعجب کنید، مشخص شده است که نوزادان در واکنش به محرک های مختلف، حالت های صورت خود را تغییر می دهند. وقتی نوزادان ماده غذایی تلخی می خورند، دوست داشتن یا دوست نداشتن خود را با پایین آوردن گوشه های دهان، بالا بردن لب بالایی و صاف کردن زبان نشان می دهند. نوزادان معمولاً به ترشی نیز با چروک کردن بینی، پلک زدن و جمع کردن لبها واکنش نشان می دهند. اما هنگامی که غذای شیرینی می خورند، واکنش ان ها شبیه لبخند است و با لیسیدن لبها یا مکیدن توأم است که این حرکات را با اشتیاق زیادی انجام می دهند.

 

منبع:

goo.gl/JkPVQ